شادی امری طبیعی و غریزی است و در تمام ادیان در این زمینه اشاره شده است,از جمله :

زبور : در کتاب حضرت داوود (ع) می خوانیم, غم های شدید بسیار می باشند, اما هر که به خداوند توکل دارد, رحمت او را احاطه خواهد کردای صالحان در خداوند شادی و وجد کنید, و راس دلان ترنم کنید, جان منتظر خداوند می باشد, او اعانت و سپر ماست, زیرا که دل ما در او شادی می کند و در نام مقدس او توکل داریم, ای خداوند رحمت تو بر ما باد.

انجیل : در انجیل می خوانیم ای برادران مسیحی, من شما را خیلی دوست دارم و دلم برای شما تنگ شده شادی من و پاداش زحمات من هستید, عزیزان به خداوند وفادار بمانید و همیشه در راه خداوند شاد باشید.

اوستا : ای فردا مرا از بهترین کردارها و گفتارها بیاگاهان و مرا با توانایی خود از آن ستایش که باغ بندگان است آگاه ساز تا زندگی با خواست شما شاد و خرم گردد.

قرآن کریم : (( الا به ذکر الله تطمئن القلوب )) مهمترین عامل شادی ایمان به خداون است.

                                                                                             ( سوره ی یونس آیه ی 58 )

ای رسول به خلق بگو شما باید منحصرا به فضل و رحمت خدا شادمان شوید که آنها بهتر و مفیدتر از ثروتی است که بر خود اندوخته اید.                                                 

                                                                                                ( سوره ی رعد آیه ی 28 )

انسانها با راضی بودن به مشیت الهی می توانند عمیق ترین شادی ها را ایجاد کنند.

در اسلام :  رسول اکرم (ص) : مومن شوخ وشاداب است.

حضرت علی (ع) : شادمانی گشایش خاطر می آورد. اوقات شادی غنیمت است.

امام صادق (ع) : هیچ مومنی نیست که شوخی در طبع او نباشد. شوخ طبعی بخشی از حسن خلق است.

راه لذت بردن از درون دان نه از بیرون         ابلهی دان جستن از قصر و حصون

آن یکی در کنج مسجد مست و شاد            و آن دگر در باغ ترش و بی مراد

                                                                                                        ( مولوی )